Huurstaking

Huurstaking

Het seizoen van de huurverhogingen is weer aangebroken. Het is een lang seizoen. Nauwelijks is het seizoen van de huurverhoging van het ene jaar afgelopen – met bestudering, advies uitbrengen, achterbannen raadplegen – of dat van het nieuwe jaar staat weer voor de deur. Woning corporaties dienen bij de huurdersorganisaties een aanvraag in om advies over de huurverhoging uit te brengen. Bij sociale huurwoningen, en daar gaat het over, is de huurverhoging bij wet geregeld. Corporaties zijn niet verplicht de huren te verhogen. Meestal gebeurt dat wel alleen de huur mag niet hoger worden dan de maximum huur die voor deze sector geldt. Wel kan de verhuurder de pijn voor de financieel zwaksten van de doelgroep verzachten door de huurverhoging te beperken. Het advies beperkt zich dan ook hier toe. Er zit dan ook niets anders op dan bij de volgende landelijke verkiezingen massaal op die partijen te stemmen die de hoge huren aan banden willen leggen.

 

Weer staan veranderingen voor de deur. Het voornemen is om het systeem van de huurberekening te herzien in een huursombenadering. Hoe die benaderd wordt is nog niet helemaal duidelijk. Over een ding kunnen we gerust een cynische opmerking maken: goedkoper zal het hoogstwaarschijnlijk niet worden. Wat voor de overheid en de corporaties wel aantikt is dat er nog een jaartje inkomensafhankelijke huurverhoging bij komt, daarna misschien nog een jaartje, dan is dat in ieder geval voor een tijdje voor hen geregeld.

Elk jaar opnieuw zijn er schrijnende gevallen en komen de verhalen van voedselbanken, kledingruil en “voor nop” organisaties in het nieuws. Nu is het zo dat dit in het kader van hergebruik en voorkoming van verspilling nog acceptabel is, maar als het vanwege achterblijvende inkomsten en toenemende lasten noodzakelijk wordt is het toch minder te verteren (als men al iets te verteren heeft). Dat is het moment waarop vanuit de bewoners meer en meer de roep komt om nou eens een keer op te houden om dat allemaal te pikken en dat we moeten stoppen met het betalen van de huurverhogingen: Huurstaking.

De term huurstaking klinkt wel een beetje direct en hard. De bedoeling van de term is om kort en bondig duidelijk te maken waar het op staat. En dat is dat de huurprijzen de pan uit rijzen. Hypotheken op woningen worden in de loop der jaren lager – natuurlijk als je een aflossingscomponent in de hypotheek hebt opgenomen – huren daarentegen stijgen alleen maar.

 

Nu heeft elk systeem zijn voor- en nadelen. De huur kan bij voorbeeld bij slecht onderhoud omlaag gebracht worden totdat het achterstallige onderhoud daadwerkelijk is gedaan. Is er bij een koophuis achterstallig onderhoud dan worden de kosten voor de eigenaar alsmaar hoger en dan kan deze door een aanschrijving van de gemeente tot onderhoud verplicht worden. Huren stijgen almaar. Als huurder heb je wel het voordeel dat je je over het onderhoud niet hoeft te bekommeren. Daar zorgt de verhuurder voor. Als het goed is ten minste en daar gaan we even van uit.

 

Wanneer kun je weigeren verdere huurstijgingen te betalen, of zelfs huurverlagingen te verkrijgen of af te dwingen.

  1. De belangrijkste vraag is hier: waanneer is de maat vol en is het afgelopen met de huurverhogingen.
  2. Ook niet onbelangrijk is de vraag hoe je dit bereikt en met wie. Is er een wettelijk kader en jurisprudentie, of zeggen we met elkaar genoeg is genoeg, dat moet op zichzelf al genoeg zijn.
  3. Wie neemt het initiatief en wordt dat bij iedereen bekend gemaakt en hoe overtuig je iedereen dat je niet hoeft te vrezen voor huisuitzetting.
  4. Hoe krijg je een grote hoeveelheid betrokkenen mee. Uit de landelijke demonstratie op de Dam van 13 mei jongstleden bleek dit niet mee te vallen. Laten we zeggen 2000 demonstranten op de Dam, dat is nog geen 6% van de huurders van De Key, dus landelijk gezien erg weinig. Veel mensen hadden die dag wat anders te doen dan demonstreren, ik niet.

 

Men moet zich terdege realiseren dat men wettelijk verplicht is huur te betalen. Een aantal zaken zijn noodzakelijk om over na te denken als men overweegt de huurverhoging niet rechtstreeks aan de verhuurder te betalen:

  1. De niet aan de verhuurder af te dragen huurpenningen moeten op bijvoorbeeld een derdengeld-rekening gestald worden. Dit noem ik als eerste zodat men niet het idee krijgt dat men rijker is dan gedacht.
  2. Formeer een groep mensen die daadwerkelijk actie willen ondernemen,
  3. Ga na of ergens anders als een dergelijke actie in touw is gezet. Probeer dan tot samenwerking te komen. Mogelijk is men ergens anders op uit, zoals bijvoorbeeld
    1. Helemaal niets afdragen
    2. Huurverlaging dus gedeeltelijk afdragen
    3. Huurverhoging weigeren
    4. Huurderheffing weigeren. Hier kan men gedeeltelijk rekenen op de steun van de corporatie want die moet een fors gedeelte hiervan rechtstreek doorsluizen aan de staat. Zij fungeren aldus als onbezoldigd belastingambtenaar
  4. Inventariseer gevallen uit het verleden, waar bestonden de acties uit, waren ze geslaagd, en hoe werden de huurgelden beheerd.
  5. Is uit de vorige gevallen jurisprudentie bekend en is dat in de huidige tijd nog van toepassing
  6. De belangrijkste doelgroep is die met de hoogste huren en de laagste inkomens. De samenleving waar wij in leven is het er over eens dat minimaal moet worden voldaan aan de basisbehoeften van de mens: Een dak boven je hoofd, eten en drinken voor de inwendige mens en kleding aan je lijf voor de uitwendige mens. Daarbij komt het begrip huurquote naar voren: Welk deel van het netto inkomen kan geacht worden dat het aan woonlasten wordt uitgegeven. Deze lasten zijn behalve de huur ook:
    1. Servicekosten
    2. Energiekosten, verlichting, verwarming, koken

Deze verhouding moet zodanig zijn dat er voldoende middelen overblijven voor voedsel en kleding. Daarnaast is essentieel (leerplicht) onderwijs en sluitposten zijn dan sport, recreatie, cultuur en vakantie. Nu raken we hier het inkomensbeleid, wat normaal gesproken een overheidstaak is, maar nu komt dat goed uit want bij deze huurexplosie zijn zowel de overheid als de corporaties betrokken.

  1. Voorts komt er een groot communicatietraject. Hoe bereik je iedereen en hoe overtuig je hen dat ze mee moeten doen. Welke middelen kun je inzetten.
    1. Moderne communicatiemiddelen – de social media – email, Facebook en twitter. Hier is het belangrijk jongeren, die daar meer mee vertrouwd zijn en het vaak gebruiken, met de ouderen samen te laten werken. Want voor de laatste groep is het misschien onwennig terwijl het voor de eerste groep vanzelfsprekend is.
    2. Communicatie per post, met het verzoek het niet meteen ongeopend in de papierbak te werpen.
    3. Informatiebijeenkomsten op diverse niveaus: per buurt – via de huizen van de wijk, bewonerscommissies, wijkverenigingen; stedelijk, provinciaal, landelijk.
    4. Hulp kan worden ingeroepen van professionele en vrijwilligersorganisaties zoals de Woonbond, Amsterdams Steunpunt Wonen, Huurdersverenigingen, van koepels en in de stadsdelen.

 

Uit het bovenstaande komt naar voren dat het inhouden van de huur of een gedeelte daarvan zo een twee drie niet georganiseerd is. Daar komt het een en ander bij kijken. Het is zeker de moeite waard om het te proberen. Behalve het betalen van de huur (niet onbelangrijk zou ik zeggen) zijn er legio andere onderwerpen waar wij huurders ons mee bezig kunnen houden. Wat dacht u bijvoorbeeld van het onderwerp “Van wie en voor wie is de corporatie eigenlijk”. Maar daarover een andere keer.

Arcade staat altijd voor u klaar.